برزیل

برزیل

 

از اولین ساکنان برزیل، اطلاعات چندانی در دست نیست. می‌گویند بین ده تا سی هزار سال قبل، بومیان وارد برزیل شدند، اما در مورد مبداء این بومیان، دانشمندان هنوز نتوانسته‌اند به توافق برسند. بعضی‌ها می‌گویند آن‌ها ده هزار سال قبل، از آسیا به آمریکا رفتند؛ بعضی‌ها عقیده دارند بومیان با قایق‌های خود از یک‌جایی به سواحل برزیل آمدند و بعضی‌ها هم می‌گویند دریانوردان آفریقایی اولین کاشفان برزیل بودند.
در سال ١٥٠٠ بعد از میلاد، جمعیت برزیل بین یک تا هشت میلیون نفر بود و بومیان ساکن آن‌جا به صد و هفتاد زبان مختلف صحبت می‌کردند. برخلاف تمدن همسایه‌ی این کشور، اینکاها، برزیلی‌ها بیشتر زندگی قبیله‌ای داشتند. در همین سال بود که اولین گروه اروپایی به برزیل رسید: کشتی پرتغالی‌ها که پدرو آلوارس کابرال ناخدایش بود، برای پیدا کردن یک مسیر تجاری به هند، در میانه‌ی راه به برزیل رسید و توصیف هیجان‌انگیز کابرال از سواحل برزیل، اشتیاق را در دیگر جهانگردان برانگیخت. اروپایی‌ها در سفر به برزیل، به‌خصوص به نوعی چوب به نام پائو-برزیل که نوعی رنگ قرمز از آن به‌دست می‌آمد، علاقه‌مند بودند. با ورود اروپایی‌ها و قطع بی‌رویه‌ی درختان، این چوب طی یک نسل از میان رفت و تنها نام آن بر روی این کشور باقی ماند.
پادشاه پرتغال بعد از سلطه بر کشور برزیل، از ترس حمله‌ی اسپانیایی‌ها و فرانسوی‌ها این کشور را به پانزده بخش تقسیم کرد و حکومت هر کدام از آن‌ها را در ازای پرداخت مالیات، به یکی از اشراف پرتغال بخشید. با وجود این که بومیان روی خوشی به این مالکان نشان ندادند، این بخش‌ها هنوز هم مرز بعضی از استان‌های برزیل را مشخص می‌کنند.
تومته دسوسا، اولین فرماندار پرتغالی برزیل، در سال ١٥٤٩ وارد سالوادور شد. مناطق مرطوب و استوایی شمال شرقی برزیل مکان مستعدی برای رشد نیشکر به شمار می‌رفت و مزارع نیشکر، به سرعت اطراف شهر سالوادور را پر کردند. برای کار طاقت‌فرسای تبدیل نیشکر به شکر، از غرب آفریقا به برزیل برده صادر می‌شد. به این ترتیب، برزیل تبدیل شد به یک قطب تجاری پرسود که از تجارت اسلحه‌های پرتغالی به آفریقا، برده‌های آفریقایی به برزیل و شکر برزیلی به اروپا تشکیل می‌شد.
بعد از کشف الماس در مناطق غربی برزیل و پیدا شدن رگه‌های طلا در ایالت ماتو گروسو، هجوم معدنچیان باعث افزایش قدرت پرتغالی‌ها در برزیل را بیشتر کرد و معاهده‌ی ١٧٥٠ مادرید هم مهر تاییدی بر این قضیه شد.
طی مدت کوتاهی، ریودوژانیرو یکی از مهم‌ترین مراکز استخراج طلا بود و پایتخت را هم در سال ١٧٦٢ به این شهر منتقل کردند. با این حال، حمله‌ی ناپلئون به پرتغال در سال ١٨٠٨ و مهاجرت پادشاه آن‌جا و اطرافیانش به برزیل بود که موجب آغاز رشد ریو و تبدیل آن به شهری شگفت‌انگیز شد.

 

 

 

ریودوژانیرو 

ریودوژانیرو، شهر سواحل آزاد و مردمان شاد، تفریحات دریایی، رقص، قهوه، فوتبال؛ شهری در آغوش مسیح.
ریودوژانیرو یا مختصراً ریو، در موقعیتی منحصر به فرد از اقیانوس اطلس واقع شده و سه بندر بزرگی که آن را احاطه کرده‌اند، یکی از عجایب طبیعی هفت‌گانه‌ی جهان را به‌وجود آورده‌اند.
ریو به خاطر آب و هوای گرمسیری و مطبوع‌اش، همیشه پر از توریست است؛ هرچند که دو تا زمان خیلی خیلی شلوغ دارد: یکی تابستان‌هایی که شهر به خاطر آن‌ها لقب بهشت موج‌سواران گرفته و دیگری، زمستان با کارناوال‌های مشهور برزیلی.
اولین منظره‌ای که قبل از نشستن در فرودگاه در کنار آبی اقیانوس نظر شما را جلب خواهد کرد، مجسمه‌ی مسیح با دستان از هم گشوده است که روی کوه کورکووادو قرار دارد. مجسمه‌ی مسیح با ٣٨ متر طول یکی از بزرگ‌ترین مجسمه‌های دنیاست که نماد ریودوژانیرو هم به شمار می‌رود و جزو عجایب هفتگانه‌ی جدید دنیا هم هست.
ریو دو فرودگاه دارد، اما بیشتر پروازها در فرودگاه گالائو که ٢٠ کیلومتری با مرکز شهر فاصله دارد، بر زمین می‌نشینند. تاکسی‌ها کیلومترشمار دارند و نمی‌توانند کرایه‌ی بیشتری بگیرند، پس بهتر است سوار ماشین‌های متفرقه که جلوی در خروجی فرودگاه می‌چرخند، نشوید. اگر بخواهید مسیر فرودگاه تا مرکز شهر را با اتوبوس‌های شهری طی کنید، مطمئن باشید که زمان به اندازه‌ی کافی دارید: برزیلی‌ها عادت دارند باروبندیل زیادی در سفر همراه خودشان داشته باشند و اگر توی اتوبوس شما فقط ده تا برزیلی هم باشند، جابه‌جایی وسایل‌شان حداقل نیم ساعت طول می‌کشد. اهالی ریو آدم‌های غرغرویی نیستند، دائم لبخند می‌زنند و آن‌قدرها هم زندگی را سخت نمی‌گیرند و عجله‌ای برای کاری ندارند؛ از شما هم انتظار می‌رود مثل یک توریست خوشحال همین‌طور رفتار کنید.

 



سائوپائولو


سائوپائولو شهر رویاهاست؛ بزرگ‌ترین شهر کشور برزیل، ترکیبی است از سنت‌های برزیلی و فضاهای مدرن.
سائوپائولو، که سامپا هم نامیده می‌شود، یکی از ثروتمندترین شهرهای جهان است و تنوع تفریحات و سبک زندگی در آن به قدری بالاست که تنها رقیب بارسلونای اسپانیا به شمار می‌آید. این شهر هیچ وقت خلوت نیست؛ گرچه تابستان‌ها به خاطر گرمای زیاد هوا، مسافران کم‌تری به سائوپائولو سفر می‌کنند اما باز هم غوغایی از گردشگران و تفریحات شبانه‌شان برپاست.
سائوپائولو به خاطر خصوصیات ذاتی جذابش یکی از بهترین مقصدها برای ماجراجویی فرهنگی به‌شمار می‌رود. تنوع نژادها و فرهنگ‌های مختلف زندگی در کنار هم، شهری رنگارنگ را به وجود آورده است که دیدن آن پشیمان نخواهید شد.
با وجود گرانی و ثروتی که در سامپا وجود دارد، اختلاف طبقاتی در این شهر به طرز چشم‌گیری خودنمایی می‌کند؛ سائوپائولوعلاوه بر جمعیتی که هر روز وارد آن می‌شوند، نزدیک به دوازده میلیون نفر جمعیت ساکن دارد و در اطراف شهر و به دور از مناطق دیدنی و مرکزی می‌توان زاغه‌های متعلق به طبقه‌ی پایین شهری را دید. همین قضیه یکی از دلایل امنیت پایین در این شهر است و به مسافران توصیه می‌شود که حتی در مناطق شلوغ و پر رفت و آمد مراقب وسایل با ارزش خود و جیب‌برها باشند.
مهم‌ترین نقطه شهر سائوپائولو، خیابان Paulista است که بر اساس شکل و ظاهرش، راهی میان قدیم و جدید است. خیابانپائولیستا و دو منطقه‌ی چسبیده به آن، خیابان آگوستا و گردش‌گاه سانتوس، با سینماها، رستوران‌ها، کافه‌ها و گالری‌های فرهنگی و هنری و مغازه‌های متنوع، از دیدنی‌ترین جاهای سائوپائولو هستند و خبری از آرامش شبانه هم در آن‌ها نیست.
سائوپائولو از نظر داشتن موزه و گنجینه‌هایی که در آن‌ها به نمایش می‌گذارد، یکی از غنی‌ترین شهرهای جهان به شمار می‌رود. از بین تمام آن‌ها، تماشای موزه Ipiranga و موزه‌ی تاریخ آمریکای لاتین از کارهایی است که نباید در این شهر از دست داد

شما اینجا هستید: جاذبه های گردشگری آمریکا برزیل